Nomada

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

(Przekierowano z Koczownictwo)

Skocz do: nawigacji, szukaj

Nomada - koczownik, wędrowiec, członek grupy ludzi nieposiadającej stałego miejsca zamieszkania, przemieszczającej się z miejsca na miejsce, np. w związku ze zmianami pogody lub w poszukiwaniu żywności, wody, opału albo pastwisk dla zwierząt hodowlanych. Osoba prowadząca koczowniczy, wędrowny tryb życia, także podróżująca stale lub sezonowo z powodów handlowych, kulturowych lub religijnych.

Słowo pochodzi z fr. nomade, łac. nomas, gr. nomas - "wędrujący w poszukiwaniu pastwisk".

Współczesnymi przykładami nomadów są:

Beduini z Arabii - Arabowie z jednego z plemion koczowniczych Arabii, Syrii, Nubii, lub pustyń Sahary
Romowie
Tuaregowie
Inuici
Pigmeje
Buszmeni
Samowie
Czukcze
Aborygeni australijscy

Grupy koczowników były zazwyczaj zorganizowane w jednostki plemienne, mężczyźni tworzyli zwarte grupy wojowników, aby podporządkować sobie tereny, w obrębie których grupa przebywała.

Nomadzi nie trudnili się rolnictwem. Korzystali po prostu z zasobów ziemi tak długo, aż nie wyczerpali ich. Wówczas zwijali obozowiska i ruszali w poszukiwaniu lepszych warunków. Nie znali uczucia przywiązania do ziemi. Koczownicy, tak jak wszyscy, czasem toczyli wojny między sobą, czasem najeżdżali ludy osiadłe, a czasem po prostu handlowali. Ich ruchliwość sprawiała, że wszelkie wieści i nowości rozprzestrzeniały się po świecie znacznie szybciej.

Wtargnięcie koczowników na tereny osiadłych cywilizacji odcisnęło piętno na historii starożytnego Egiptu i Babilonii, a swój rozkwit społeczeństwa nomadów osiągnęły podczas najazdu Mongołów pod przewodnictwem Czyngis-chana oraz Timura w Azji i Europie w XIII, XIV i wczesnym XV wieku.

2 Zarys historii

Około 6000 lat p.n.e. nomadzi hodowali przede wszystkim owce, rzadziej inne gatunki zwierząt.

2 Zobacz też

wędrówki zwierząt